Wat ik leerde van mijn sabbatical

reflecties op sabbatical

Mocht je vaker berichten lezen van mij, dan heb je vast meegekregen dat ik een kleine sabbatical van een paar maanden had ingelast. In juni begon het zogenaamde ‘afbouwen’, in juli en augustus werkte ik niet (al heb ik wel een paar vrij werk shoots gedaan) en in september ben ik weer begonnen met langzaam opbouwen.

In dit artikel deel ik de 3 dingen die ik leerde van mijn sabbatical.

1. Ik houd van werken

Laat ik maar meteen hiermee in huis vallen. Ik vind drie, of twee, of zelfs maar een maand niet werken te lang. Ik houd er gewoon van. Mijn werk maakt me blij. Het brengt me zingeving, het gevoel iets bij te dragen en vooral dat ik kan creëren.

Als kind was ik altijd al bezig met een of ander projectje. Ik was niet zo knutselen of creatief, maar als ik maar een project kon bedenken en organiseren dan was ik blij. Mijn kamer veranderen, een boek schrijven, een nieuwe taal verzinnen, zoiets.

Nu moet je willen werken niet verwarren met continue hard werken.

Ik hou namelijk erg van vrije tijd en heb de pauzes ook nodig om mijn sensitieve brein rust te gunnen. 30uur per week is voor mij de max en als het even kan vind ik 20 uur werken ook goed. Maar ik wil wel iets om handen hebben.

Gelukkig vond ik wat persoonlijke projecten om me tevreden te houden. Even geen klanten hebben was stiekem wel even lekker.

Ik ben veel aan zee geweest en heb geëxperimenteerd met zelfportretten. De tijd aan jezelf hebben geeft veel ruimte.

Ik had ergens verwacht dat ik boekingen nodig zou hebben om het gevoel te krijgen van ‘gezien te worden’. Maar dat viel eigenlijk wel mee.

Ondernemen kan namelijk ook als een soort spel voelen. Scoren! Omzetdoelen halen en grote opdrachten binnenslepen. Een spel wat ik eigenlijk niet wil spelen, wat niet natuurlijk voor me voelt.

Toch voelde ik onrust opkomen in augustus

Ik keek hier met nieuwsgierigheid naar. Waar zat die onrust in? Wat had ik nodig?

Het antwoord had ik niet voorspeld: geld.

Ondanks dat ik geld opzij had gezet voor deze maanden vrij, voelde ik een oncomfortabel gevoel in me groeien. Er ging veel uit, mede door een aantal onverwachte uitgaven (iMac crashte, telefoon viel kapot), maar er kwam niets binnen!

Dit werd een oefening in realistische versus onrealistische gedachten.

Ik had een plan, ik had spaargeld en ik had zelfs opdrachten staan voor eind september en oktober. Geen reden voor ongerustheid. Het is bijna grappig om te zien hoe je zelf aan de realiteit kunt voorbij gaan met angstige hersenspinsels. Dus ook dit liet ik zijn.

Het voordeel van beide behoeften (aan werk en financiële zekerheid) is dat ik met plezier weer aan de slag ga.

2. De sociale media break gaf rust

Hier stopte ik als eerste mee: sociale media. Het was echt even een verademing. De vraag: voor wie doe ik het eigenlijk? maakte iets in me los. Sociale media lijkt onlosmakelijk verbonden met het zoeken naar erkenning. Zowel het uitblijven van de verwachte erkenning als de soms overmatige erkenning, werkt onrust in de hand bij mij.

Inmiddels ben ik weer begonnen, want het blijft een toegankelijk – en gratis – marketing middel én manier om in contact te blijven met gelijkgezinden. Toch weet ik niet of ik blijf, of als ik blijf, op welke manier. Instagram kan de rol van etalage vervullen. Facebook de rol van aankondiger. LinkedIn de rol van nieuwe contacten opdoen.

Ikzelf vervul de rol van waarnemer.

Kijkend naar mijn innerlijke reacties als ik iets post of comments lees. Er zit namelijk ook een waardevolle persoonlijke groei in.

Ik weet dus nog niet goed wat ik ga doen met de socials. Enerzijds voelde de rust van afwezigheid heel fijn, anderzijds merk ik dat ik het nog niet kan en wil loslaten. Dit vertelt me dat ze nog een functie voor me hebben.

Want hoe zou het zijn om volledig vrij en zonder spanning je plek in te nemen in de virtuele wereld? Om echt je bijdragen te kunnen leveren, zoals bijvoorbeeld Brene Brown en Glennon Doyle zo mooi doen op Insta.

Dit onderwerp blijft nog open voor me. We gaan het zien.

3. Ik vond mijn focus in werk (nou ja, een soort van dan).

Altijd maar doorgaan en nooit eens even een wat langere pauze nemen, maakt het lastig om koers te bepalen. Dit was een van mijn redenen om een tijd vrij te nemen.

Wat wil ik nou eigenlijk?

Ik doe veel dingen tegelijk. Groepsworkshops, 1 op 1 workshops, halfjarige trajecten voor fotografen, online cursussen, lesgeven bij een vakopleiding, portret sessies voor particulieren, zakelijke portretten, portfolio sessies en testshoots, vrij werk, projecten, mentor calls…. the list goes on.

Succes in je bedrijf ligt in focus, hoor ik vaak. Maar wat als je alles even leuk vindt? Wat als je nog niet weet wat de focus moet zijn?

Het voelt soms alsof ik 8 paarden heb klaar staan voor een race en niet weet op welke ik moet wedden. Natuurlijk kijk ik naar kansrijk, plezier, geld, energie, zoals Ilona Annema in haar minimalistisch ondernemen mooi uiteenzet.

Ik wil eerst elk paard zelf berijden om te ervaren hoe het is. Om echt te weten waar ik op inzet. Daar zit de clue natuurlijk, je kunt maar 1 paard tegelijk berijden.

In een 1 daagse training bij Ilona stelde ze de vraag: wat is het beste wat je in huis hebt?

Mijn antwoord kwam snel en kraakhelder: mijn portretwerk. Ik besefte me dat door alle bezigheden mijn eigen portretwerk een steeds kleiner aandeel in mijn werkend leven kreeg.

Deze zomer bleef dit inzicht doorsudderen. Als ik de focus op mijn eigen portretwerk zou leggen, hoe zou dit er dan uitzien?

Nu zie ik niet voor me dat ik het ooit bij 1 werkzaamheid zal houden. Het past niet bij me. Maar iets minder mag wel en dat met iets meer focus.

Mijn besluit voor de komende tijd is focus op particuliere portretsessies. Hier gaat nog altijd mijn hart van open en is daarbij de ruggengraat van mijn onderneming.

Daarnaast doe ik 1 aanbod voor fotografen tegelijk. Gewoon omdat ik het te leuk vindt om niet meer te doen. Ik word erg blij als ik zie dat fotografen geïnspireerd en sterker aan de slag gaan door mijn aanreikingen.

Eind september ga ik naar Noorwegen om een weeklange workshop te verzorgen voor NORDphotography. Een fantastische ervaring! Daarna start mijn online cursus Kinderportretten met hart & ziel, die gepaard gaat met een maandelijkse live zoomcall. Je kunt je hiervoor t/m 30 september voor aanmelden.

Tenslotte blijf ik vrij werk maken en onderzoek ik de weg naar kunstfotografie en kunstverkoop. Dit is mijn stille wens die ruimte mag krijgen. Het is geen zakelijke overweging, maar een persoonlijke, die op mijn toestemming heeft gewacht. Hiervoor volg ik twee trajecten bij Beeldvoorziening dit jaar.

Conclusie

Een tijd vrij nemen heeft me goed gedaan. Doe ik het weer? Zeker, maar waarschijnlijk korter. Elk jaar een maand of zes weken niet werken geeft denk ik een goede balans. Het brengt ruimte voor rust en reflectie, maar is niet te lang voor creatieve makers als ik.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *